Monthly Archives: November 2016

விதை

vithaigal-nam-kaiyil-irukkattum

 

சுற்றிலும் புத்தகங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு
அறையினுள் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான்,
புத்தகத்தை பிடித்திருந்த தன் இரு கைகளையும் மேசை
தாங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஏதோ ஒரு
ஆங்கிலப் புத்தகத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான், அதே
மேசையின் மீதிருந்த தொலைப்பேசி
திடீரென சிணுங்கியது…
ச்சே எதையாவது ஆர்வமா படிக்குறப்பதான்
இந்த போன் எழவு வேற வந்து தொலயுது.
“வணக்கம் விவேகன் நீங்க யாருங்க?”
“டேய் நான் அக்கா பேசுறேன்டா”
“என்ன சொல்லு” சற்றே எரிச்சல்
காட்டினான்
“டேய் இப்ப ஏன்டா பொங்குற? ஒரு
சந்தோஷமான செய்தி
சொல்லலாம்னு போன் பண்ணா
ரொம்பதான் பிகு பண்ற”
“அம்மா தாயே
சொல்லித்தொல”
“டேய் விவேகா அத்தான் இப்பதான்டா போன்
பண்ணாரு. இந்த வருசத்துக்கான சிறந்த
சமூக ஆர்வலர் விருது உனக்கு அறிவிச்சிருக்கா
ங்களாம்டா” நாற்பத்தேழு வயதாகிவிட்ட
பின்பும் தன் தம்பியிடம் குழந்தை போன்று
கொஞ்சிப் பேசினாள்.
“அக்கா அதுவா அது நேத்தைக்கே
தெரியும்க்கா.”
“அடக்கிராதகா உன் மொத்த
ரியாக்சனே இவ்ளோதானா?, ஓகே டைம் கிடைக்கும்
போது வீட்டுப் பக்கம் வந்துட்டு போ மூதேவி”
எனக்கூறி தொலைப்பேசியை வைத்தாள்.
விவேகன் புத்தகத்தை மூடினான். தன் மூக்குக்
கண்ணாடியை கழட்டி மேசையின் மீது வைத்தான்.
விழிகளில் நிறைந்து நின்ற நீரை இரு விரல்களால்
அழுத்தி கன்னத்தில் வடிய விட்டு பின்பு துடைத்துக்
கொண்டான், ஆழி சூழ் உலகைப்போல
இருள் சூழ்ந்த எனது வாழ்வில் இந்த
விருதுகளா ஒளி கொடுத்துவிடப்
போகிறது? என சலித்துக்கொண்டான்.
நீரிருந்தும், சத்துமிக்க மண்ணிருந்தும்
பக்கவாட்டில் சிறு புல் கூட இல்லா தனி
மரமாய் இன்று நிற்க காரணம் யார்?
யார் செய்த தவறு? உதிரும் மயிருக்குக் கூட
எண்ணை தேய்த்து வாரி வகுடெடுக்கும்
இந்த மனிதப் பிறவிகள் தன் சக உயிருக்கு
மதிப்பளிப்பதில்லையே? எத்தனை உயிரை
கொன்றாவது தன் பசிக்கு புசிக்க
துடிக்கும் இந்த மனுசசாதியை சாடுவதா?
அல்லது இந்த சாதியை படைத்த சாமியை
சாடுவதா? மனதிற்குள் பல கேள்விக்கனைகளோடு
தன் கடந்த காலத்திற்கு தன் மூளையை
தவழவிட்டான்…
சரியாக 25 ஆண்டுகளுக்கு; முன்பு வளம்
நிறைந்த ஒரு ஊர், உழைத்து வாழும் மக்கள்,
அப்பகுதியை சுற்றியிருக்கும் பச்சை
வயல்வெளியை
இச்சைகொள்ளாதோர் இல்லை எனலாம்
அவ்வளவு எழில் நிறைந்த பகுதியது.
துள்ளித்திரிந்தாடும் வளரிளம் வயதில் படிப்பை
முடித்து பூரணப் பொறியாளனாக
அவ்வூரில் அமைந்திருக்கும்
தொழிற்சாலைக்கு பணிபுரிய
வந்திருந்தான் விவேகன்.
தொழிற்சாலையில் தங்கும் வசதி
கிடையாது என்பதைவிட, அது கூடாது என்பதே
உண்மை. ஊழியர் ஒருவரின் உதவியுடன் அந்த
ஊரின் மையப்பகுதியிலேயே ஒரு வீடு வாடகைக்கு
கிடைத்தது.
முதன்முதலாக தன் வீட்டைவிட்டு
வேறொரு இடம், அதுவும் தனது பழக்க
வழக்கத்திற்கு முற்றிலும் மாறுபாடான
இடம். தனக்கு சற்றும் ஒத்துவராத அதிகாலை
விழிப்பு, விடுதி உணவு என கண்ணைக் கட்டி
காட்டில் விட்டாற்போன்று ஒருவாரம்
தள்ளிவிட்டான். தன் வாழ்விடத்தை விட்டு
இடம்பெயர்ந்த அகதியைப்போல ஒரு உணர்வு.
ஏதோ பாலைவனத்தில் அகப்பட்டது போன்ற ஒரு
அச்சம்.
இது சரிபடாது அப்பாவுக்கு லெட்டர்
எழுதிட வேண்டியதுதான். என வேகவேகமாக
“அப்பா என்னால இங்க இருக்க முடியாது
நான் வீட்டுக்கே வந்துடறேன்” என்ற
பொருள்படும்படியான ஒரு கடிதத்தை
எழுதி தன் அறையைவிட்டு வெளியே வந்தான்.
இந்த ஊர்ல போஸ்ட் ஆஃபிஸ் எங்கனு
தெரியலயே என பேந்த பேந்த விழித்தவாரே
வாசலை விட்டு இறங்கினான். தன் எதிர்
வீட்டிற்கு இடது புற வீட்டு வாசலில் ஒரு கிழவி
அமர்ந்திருந்தாள். அருகினில்
சென்றான்.

“பாட்டி இந்த ஊர்ல போஸ்ட்
ஆஃபிஸ் எங்க இருக்கு?” கிழவி வெற்றிலையை
இடித்தவாறே அமைதியாக தெரியாது
என்ற பாவனையில் கையை அசைத்தாள்.

“ஒருவேளை
இங்கிலீஸ் தெரியாதா இருக்குமோ!,
பாட்டி இங்க தபால் நிலையம் எங்க இருக்கு?”
பாட்டியிடம் பதில் இல்லை. வெற்றிலை
இடிப்பதில் மும்முரம் காட்டினாள். பாட்டியின்
தோளை தட்டியவாறே “பாட்டி……” என்ற
மாத்திரத்தில் “ஏல போல தூர உலக்கயால
அடிச்சி கொன்னுபுடுவேன்” சற்றே
தடுமாறி பின்வாங்கியத் தருணம்
வீட்டினுள்ளிருந்து ஒரு சிரிப்புச் சத்தம்.
யார்ரா அது என எட்டிப் பார்த்தான்.
வெங்காய வண்ண தாவனி, சந்தன
வண்ண பாவாடையில் பச்சை இலைகளும், சிவப்பு
பூக்களுமான வடிவமைப்பு, காதில் தங்க
வளையம், வட்ட வடிவ முகம், ஆங்காங்கே
பருக்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட முகம். அவள்
கருவிழி அவனை ஏறெடுத்துப் பார்த்தது.
வடிவான இந்த இதழிலிலிருந்து வார்த்தை
வெளியேறியது “எங்க பாட்டிக்கு காது
கேக்காது”
“உங்க ஊர்ல காது கேக்கலேனா
உலக்கையால அடிக்க வருவாங்களா?”
வெடித்து வந்த சிரிப்பை அடக்க தன் வாயை
மூடிக்கொண்டாள்.
“உங்களுக்கு போஸ்ட் ஆபீசுதான போணும்?
பசாருக்கு போங்க பக்கத்துலதான் இருக்கு.”
“சரிங்க” என்றவாறே நகர்ந்தான். மீண்டும்
அதே சிரிப்பு அவளிமிருந்து…
விவேகனின் கால்கள் முன்னால் நகரநகர
மனம் மட்டும் அவ்விடத்திலேயே ஐக்கியமானது.
குல தெய்வ கோவிலைத் தாண்டி
செல்லும்போது திரும்பிப் பார்த்து
கன்னத்தில் போட்டுக்கொள்வதைப் போன்று
அவள் வீட்டைத் தாண்டும் ஒவ்வொரு
முறையும் திரும்பி பார்த்தே சென்றான். சில
முறை அவள் தென்படுவாள், சிலமுறை அந்த
கிழவி தென்படுவாள், சிலமுறை அவள்
தாயார் தென்படுவாள், சிலமுறை அவள்
அண்ணன் தென்படுவான். சில முறை
இவ்விருவர் விழிகளும் நேருக்கு நேர்
சந்தித்துக்கொள்ளும். சந்திக்கும்
சொர்ப்ப நொடிகளில்
அர்ப்பமாக ஒரு புன்னகையை விவேகன்
உதிர்ப்பான். இலக்கியா முகத்தில் எந்த
வேறுபாடுமிராது. ஆனால் உள்ளூர
மிகையாகவே சிரித்துக்கொள்வாள்.
எப்போதையும் விட சீக்கிரமாகவே விழிக்கத்
துவங்கினான், எப்போதையும்விட நேரம் கழித்தே
உறங்கச் சென்றான், எந்நேரமும் வாசலே
கதியென்றானான்.

எப்போதாவது
அத்திப்பூத்தார்ப் போன்று இலக்கியா அவள்
வீட்டு வாசலில் வந்து எட்டிப்பார்த்து
சட்டென மறைந்து செல்வாள். தமிழ்
சினிமாவின் ஒட்டுமொத்த டூயட்
பாடல்களின் காட்சியில் இலக்கியாவோடு
நடனமாடினான், கவிதை எழுதுகிறேன் என்று
எதைஎதையோ கிறுக்கி ஏறத்தாழ கிறுக்கனாகிவிட்
டான், உடன் பணிபுரியும் நண்பரிடம்
அன்றாடம் நடைபெறும் அத்தியாவசிய
பார்வைகளை பகிர்ந்து பெரும்பாவச்
செயலுக்கு ஆட்பட்டான், கத்தியோ, சவரப்
பிளேடோ ஏதுமின்றி அவளையே
சொல்லிச்சொல்லி நண்பனை
கழுத்தறுத்தான். எப்போது
உறங்குவானென்று அவனுக்கே
தெரியாது, ஆனால் உலகமே
அழிந்தாலும் அதிகாலை ஐந்து மனிக்கு
விழித்துவிடுவான் காரணம் அவள் கோலமிட
வருவதை கவனிக்க…
அவர் தந்தையிடமிருந்து “மகனே நீ கஷ்டப்படாதே
உடனடியாக கிளம்பி வந்துவிடு” என மடல்
வந்தது” பதில் கடிதம் எழுதினான். “அப்பா
இங்கு எனக்கு இப்போது எந்த குறையுமில்லை, பல
நண்பர்கள் பரிச்சயப்பட்டுவிட்டனர், உணவு
பழகிவிட்டது, என் மனம் கவர்ந்த பலர்
இங்குள்ளனர், என்னைப் பற்றி
கவலைகொள்ளாதீர்கள், நான் சில
நாட்கள் கழித்து வருகிறேன்”
ஒருநாள் உலக அனுமாஸ்ய சக்திகள்
அனைத்தையும் துணைக்கழைத்து ஒரு கடிதத்தை
எழுதினான்.

“நான் உன்னை
அளவுக்கதிகமாக விரும்புகிறேன். என்
மனைவியாக நீ வரவேண்டுமென
ஆவல்கொள்கிறேன்” இடையிடையே எவனோ
எழுதிய கவிதைகளை
இணைத்துக்கொண்டான். கடிதத்தை
எழுதிவிட்டு உறக்கம் வரவில்லை. மனி 2, 3, 4
இந்த கருமம் புடிச்ச நேரம் வேற நகரமாட்டேங்குதே
… குளித்தான், இருப்பதிலேயே நல்ல
உடையொன்றை
அணிந்துகொண்டான், பவுடரை
அள்ளிப் பூசிக்கொண்டான். நடிகர்
ராமராஜனைப்போன்று காட்சியளித்தான்.
மனி ஐந்தாயிற்று… இன்னும் அரைமனி
நேரம்தான். நெஞ்சு படபடத்தது.
கைகால்கள் மெல்லிய நடுக்கம்
கொடுத்தது. மணி 5:20 இன்னும் பத்தே
நிமிடம்தான். பூச்சி, பூனை, பச்சி, பறுந்து என
அனைத்து சீவராசிகளும் குளிருக்கு
முடங்கிகிடக்கும் அந்த நேரத்தில் அவனுக்கு
வியர்த்து விழியத் துவங்கியது… திருவரங்கம்
சொர்க்க வாசல் திறந்து
நாராயணர் காட்சியளிப்பது போன்று கையில்
விளக்குமாறும், ஒரு பானையில் நீரோடும்
வெளியில் வந்தாள். மேடையேறி மைக்கை பிடித்து
பேச திராணியின்றி தினரும் சிறுபிள்ளையைப் போன்று
செய்வதறியாது அவளையே பார்த்து
நின்றான். அவள் கையில் விளக்குமாறோடு
இவனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.
அவ்வளவுதான் அச்சத்தின் உச்சிக்கு
சென்று திரும்பிக்கொண்டான்.
சில நொடிகள் அனைத்து கடவுளையும்
துணைக்கழைத்து அவளை நோக்கிச் சென்றான்.
அவள் இவன் வருகையில் சற்று நிலைகுலைந்துதான்
போனாள். பத்தடி தூரத்தில் நின்று கடிதத்தை எட்டி
வீசினான். காண்டாமிருகம் வாயில்
அகப்பட்டு தப்பிவிட்டதைப்போல் விருட்டென்று
வீட்டிற்குள் சென்றுவிட்டான்…
விட்டிற்குள் சென்று ஒரு குவளை நீர்
பருகினான். அசுர பலத்துடன் உள்ள எதிரி
நாட்டை போர் புரிந்து வெற்றுவிட்ட வீரனைப்
போல இறுமாந்தான். சில நிமிடங்கள் கழித்தது.
பதட்டத்துடனே வெளியில் வந்தான்.
அவள் ஏதொரு சலனமுமின்றி அதை
இடத்தில் கோலமிட்டுக்கொண்
டிருந்தாள். ஆனால் அவன் வீசியெறிந்த
இடத்தில் கடிதம் இல்லை. கோலத்தை முடித்து ஒரு
கனிவுப் பார்வையுடனேயே வீட்டிற்குள்
சென்றாள் இலக்கியா…
மனைவியை பிரசவத்திற்காக மருத்துவமனைக்குள்
அனுப்பிவிட்டு பதட்டத்துடன் காத்திருக்கும்
கணவனைப் போல எதிர்பாத்திருந்தான்
இலக்கியாவின் பதிலுக்காக. மறுநாள்
அதிகாலை அதே நேரம். வழக்கம் போலவே
வந்தாள், முற்றத்தை சுத்தம் செய்தாள்,
சாணம் தெளித்தாள், கோலமிட்டாள்.
விவேகன் பதட்டத்துடன் பரிதாபமாக
வெறித்துக்கொண்டிருந்தான்.
இறுதியில் சிறிய காகிதமொன்றை
அவனைப் போலவே வீசியெறிந்து
சென்றாள் விசீகரச் சிரிப்புடன்…
வேகமாக கடிதத்தை கைப்பற்றினான். வீட்டிற்குள்
சென்றான். கடிதத்தை பிரித்தான்.

ஒரே
வரி “சம்மதம்”
பாவப்பட்ட பாமரனுக்கு கோடி ரூபாய்
லாட்டரி விழுந்ததைப் போன்று மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக்
குதித்தான். காதல் பார்வையோடும்,
புன்னைகையோடும், கடிதங்களோடும் பயணித்தது.
நாட்கள் சில சென்றது, அருகருகே வீடு,
பேசும் ஆவலில் இரவு ஊரடங்கிய பின்பு வீட்டின்
பின்புறத்தில் சந்தித்தனர். பல நாட்கள் சில
பல முத்தங்களோடு காதல் இனித்தது.
அப்படியொரு தருணத்தில் மாட்டுக்கு
தண்ணீர் வைக்கும் தொட்டி கவிழ்த்து
வைக்கப்பட்டிருந்ததின் மேல் இருவரும்
அமர்ந்திருந்தனர், விவேகனின் மார்மீது
இலக்கியாவின் முகம் பதிந்திருந்தது. பத்து
விரல்களும் பின்னிக்கொண்டிருந்தது.
ஏதோ இயற்கை உபாதைக்காக பின்புறம் வந்த
இலக்கியாவின் தாய் கண்டு அதிர்ந்து
நின்றாள். இலக்கியாவின் கன்னத்தில்
பளாரென்று இரண்டு அடி
கொடுத்தாள். “வீட்டுக்குள்ள போ கழுத”
இலக்கியா அழுதுகொண்டே
வீட்டிற்குள் சென்றாள்…
விவேகன் செய்வதறியாது திகைத்து
நின்றான்.
இலக்கியாவின் தாய் முகத்தில்
கொப்பளிக்கும் கோபம், கண்களில்
கண்ணீர் பெருகி நின்றது..
“எய்யா உன்னய நல்ல பையன்னு
நெனச்சிருந்தே இப்டி பண்ணிட்டேய்யா.
ஒங்க வூட்டுக்குள்ள எவனாவது இப்டி வந்தா
நீ சும்மா வுடுவியா? எனக்கு புருசன் இல்ல.
ரெண்டு பிள்ளையளையும் வச்சிகிட்டு இந்த
ஆடுமாட்டையும் வச்சி கஞ்சி குடிச்சிட்டுருக்கோம்.
ஊருகாரி எவளுக்காவது இது
தெரிஞ்சா நாங்க மூனுவேரும்
நாண்டுகிட்டுதாம்யா சாவணும். எய்யா
உன் கால்ல வேணும்னாலும் விழுறேன் நீ
நல்லாருப்பா நாளைக்கு ஒங்க ஊருக்கு
போயிருய்யா.”
விவேகனுக்கு எங்கிருந்து அத்தனை துணிவு வந்ததோ
தெரியவில்லை
“ஏங்க இப்டி பேசுறீங்க? உங்க மகளும் நானும்
மனசார விரும்புறோம், எனக்கு அம்மா இல்ல
அப்பா மட்டும்தான், அக்காவும், நானும்
தான் எங்க வீட்ல, சொந்தமா
எங்களுக்கு வீடு இருக்கு, நான் படிச்சிருக்கேன்.
உங்க மகளை கொடுங்க நான்
பாத்துக்குறேன்.”
“வேண்டாப்பு. எங்க சாதிசனத்துல அது
பழக்கமில்ல, உனக்கு இன்னைக்கு கெட்டி
கொடுத்தேம்னா நாளைக்கு எம்
பையனுக்கு எவளும் பொண்ணு
கொடுக்க மாட்டாளுவ. ஐயா உன்
கால்ல விழுறேன் நீ போயிரு…” என விவேகனின்
காலில் விழுந்தவளை சட்டென நகர்ந்து
அமர்ந்துவிட்டான் விவேகன்.
“நான் ஊருக்கு போயிடுறேம்மா.
தயவுசெய்து நீங்க கால்ல
விழாதீங்க…”
என அழுதான், நடைபிணமாக வீட்டிற்குள்
வந்தான்
தன் உறவுகள், செல்வம், படைபலம்,, உடல்
பலம், உடை, உடமை என அனைத்தையும் ஒருசேர
இழந்ததைப்போன்று அதிர்ந்து நின்றான்.
செய்வதறியாது பித்துபிடித்ததைப் போல
பரிதாபமாய் இருந்தான், மிகுந்த சிரமப்பட்டு
உயரமான மலைக்கு கயிறு பிடித்து ஏறி உச்சிக்கு
சென்று கை நழுவி அதளபாதாளத்தில்
விழுந்ததைப் போன்று துயரமாக இருந்தான்.
அதிகாலை மனி நான்கு இருக்கும் ஆழ்ந்த
நிசப்தத்தில் வீட்டுக் கதவு மெதுவாக
திறப்பது போன்ற ஒரு சப்தம். பதட்டம்
பற்றிக்கொண்டது யாராக
இருக்கும்? மெதுவாக சென்றான்.
அழுதழுது கண்கள் வீக்கத்தோடு இலக்கியா!
“இலக்கியா நீயா? வாய் பேச
வார்த்தையில்லை. சத்தமிட்டு வாய்விட்டு அழவும்
வாய்பில்லை. இருவரும் இறுக்கமாக
அணைத்துக்கொண்டனர்.
“விவேகா என்னய உங்கூட கூட்டிட்டு போயிரு”
அவள் தாய் தன்னிடம் கூறியதனைத்தையும்
கூறினான். அழுதான், ஏங்கி ஏங்கி
அழுதான்.
“எனக்கு யாரபத்தியும் கவல இல்ல. நீ
இல்லேனா நான் செத்துருவேன்,
உன்னால என்னய கூட்டிட்டு போவ முடியுமா
முடியாதா சொல்லு”
“சரி நம்ம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்.
கொஞ்ச நாள் பொறு. எங்க
அக்காவுக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சுறட்டும்
நானும் அதுக்குள்ள கொஞ்ச காசு
சம்பாதிச்சுடறேன். எங்க கம்பெனியில
இருந்து வெளிநாட்டுக்கு ஆள்
அனுப்புறாங்க, போறேன் போயிட்டு ரெண்டே
வருஷத்துல வந்துடறேன் என்ன
சொல்ற?”
“ம்ம்ம்… சரி நான் ஒவ்வொரு
நிமிசமும் ஒனக்காகதான் காத்துட்டுருப்பேன்.
பக்கத்து வூட்டு விலாசத்துக்கு கடுதாசி போடு,
நானும் ஒனக்கு கடிதாசி போடுறேன். சீக்கிரமா
வந்துரு விவேகா. நீ இல்லாம என்னால
வாழமுடியாது விவேகா…” என
ஓ…வென அழுதாள். கன்னத்தில்
முத்தமழை பொழிந்தாள்.
“சரி சொவர் ஏறி குதிச்சி வந்தேன்.
நான் வூட்டுக்கு போறேன். கண்டிப்பா கடுசாசி
போடு” என்று கூறி அழுதுகொண்டே
விடைபெற்றாள்.
அதிகாலையிலேயே உடமைகளை எடுத்து
கிளம்பிவிட்டான் விவேகன்..
கடிதப்போக்குவரத்துடன் காதல் உயிர்ப்பித்திருந்தது… இரண்டாண்டுகளை
நெறுங்கிக்கொண்டிருந்தது. தன்
அக்கா திருமணம் முடிந்தாயிற்று, தனக்கு
வாழத் தேவையான பணமும் சேர்ந்தாயிற்று..
எதிர்கால கனவுகளோடு வாழ்கை வெகு
மகிழ்ச்சியாக
சென்றுகொண்டிருந்தது. அப்போது
எதிர்பாராவிதமாக அந்த செய்தி
காட்டுத்தீ போன்று பரவியது.
குறிப்பிட்ட அந்த தொழிற்சாலையில்
ஏற்பட்ட விபத்தினால் விசவாயு தாக்கி ஒரு
கிராமத்தில் ஏராளமான உயிர்கள் பலி…
துடிதுடித்துப் போனான். பயம், அதிலும் ஒரு அசட்டு
நம்பிக்கை. என் இலக்கியாவுக்கு எதுவும்
ஆயிருக்காது. இருப்பு கொள்ளவில்லை.
உடனடியாக ஊருக்கு கிளம்பினான். விபத்து
ஏற்பட்டு இரண்டு நாட்களில் ஊர் வந்து
சேர்ந்தான். அந்த கிராமத்தை அடைந்தான்.
எப்போதும் கலகலப்பாக இருக்கும் அந்த
கிராமத்தில் ஆளரவமற்று காணப்பட்டது.
ஆங்காங்கே ஆடுமாடுகள் மடிந்துகிடந்தன,
பெரும்பாலான வீடுகள் திறந்தே
கிடந்தன, ஆயினும் உள்ளே ஆட்கள் யாரும்
இல்லை..
பயம் தொற்றிக்கொண்டது.
நம்பிக்கை மெல்ல இழக்கத்துவங்கியது.
கண்ணீர் வழிந்தோடி கன்னம் கறைப்பட்டது.
வேகமாக தொழிற்சாலையை நோக்கி
நடந்தான். தொழிற்சாலை
பூட்டப்பட்டிருந்தது. தலையில் கவசத்தோடு
இராணுவ உடையணிந்த சிலர் அதன்
வாயிலில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.
அவர்களிடம் கேட்டான்.”சார் இந்த ஊர்ல
உள்ள மக்கள் எல்லோரும் எங்க?
எல்லோரும் வெவ்வேறு ஊருக்கு போயிட்டாங்க,
நிறையபேர் இறந்துட்டாங்க, சில பேர் உயிரோட
பெரிய ஆஸ்பத்திரியில இருக்காங்க.”
என் இலக்கியா செத்துருக்கமாட்டா,
கண்டிப்பா உயிரோட இருப்பா. ஆஸ்பத்திரியில
போய் பாக்கலாம் என முடிவெடுத்து
விரைந்தான்…
அரசு மருத்துவமனை நிரம்ப நோயாளியாய்
இருந்தனர். ஒவ்வொரு வார்டாக
சென்று பார்த்தான், கண்களில்
கண்ணீர், உடல்முழுக்க வியர்வை, பசி மயக்கம்,
சோர்ந்து போனான். இறுதியாக ஒரு வார்டு.
அகன்று விரிந்த ஒரு அறை. பல்வேறு பல
நோயாளிகள். துர்நாற்றம் முக்கைத் துளைத்தது.
வாந்தி வருவது போலிருந்தது. சுற்றி
பார்த்தான். வலது புறம் ஓரத்தில் அவன்
முதன்முதலாக பார்த்த வெங்காய
வண்ண தாவனி கண்ணில்பட்டது…
விரைந்தான். ஆம் இலக்கியாவேதான். சில
நாட்களாக அடர்பாலைவனத்தில் அகப்பட்டு
பசி தாகத்தால் தவிக்கும் ஒருவனுக்கு ஒரு
குவளை அமிர்தம் கிடைத்ததைப் போலிருந்தது
விவேகனுக்கு. பெருமூச்சிரைத்தவாறே கட்டிலில்
கிடந்தாள். அருகினில் சென்றான்.
இலக்கியா…..வென ஓவென
கதரினான். அவளால் வாய் பேச
முடியவில்லை. கண்களில் நீர் வழிந்தது. தன்
கண்களால் முகத்தினருகே அழைத்தாள்.
தன் முகத்தை கொண்டு
சென்றான்..
மெதுவான கரகரப்பான குரலில்
“ஒன்ன பாக்கதான் என் உசுர பிடிச்சி
வச்சிருக்கேன். எங்க வீட்ல யாரயும் நான்
பாக்கல.. எல்லாரும் செத்துபோயிருப்பாவனு நெனக்கேன். என அவன்
நெற்றியில் முத்தமிட்டாள் தன்
வரண்டுபோன இதழால்…
“செல்லம் உனக்கு எதுவும் ஆகாதுடி. நீ
கவல படாத. நம்ம கல்யாணம்
பண்ணிக்கலாம்டி..” இலக்கியாவுக்கு
உதட்டில் புன்னகை கண்களில் கண்ணீர் சரி
என்பது போல் தலையசைக்கும்போதே மூச்சி மேலும் கீழும்
இரைத்தது…”
விவேகனின் கையை இருக்கமாக
பிடித்துக்கொண்டாள். அவன் கையை
உறுவி டாக்டர் என்று வேகமாக கத்தினான்.
அவள் மேலும் அழுத்தமாக பிடித்து போகாதே
என்பது போல் தலையசைத்தாள்.
அழுது கொண்டே கத்தினான். உனக்கு
ஒன்னுமில்லடி செல்லம் என முகத்தை
தடவினான். மூச்சிமுட்டு அதிகமானது சற்று
நேரத்தில் ஒட்டுமொத்த மூச்சும்
நின்றுவிட்டது…
அவனுக்கு அழுவதைத் தவிர வேறு
வழியொன்றுமில்லை…
மேசையில் சாய்ந்தவாறே நிகழ்காலத்துக்கு
திரும்பினான்…
பேருன்னதமான காதல் யாருக்காக,
எதற்காக சிதைந்தது? இனி என்றுமே
கிடைக்கப்பெறாத அந்த அன்பு
அயோக்கியர்களின் பணத்தாசையால் மாண்டு
போனதே! மக்களை வாழவைப்பதுதானே வளர்ச்சி?
அழிப்பதற்கு பெயர்
தொழிற்ச்சாலையா? இழப்பீடு
எத்தனை கொட்டிக்கொடுத்தாலும் ofஎன் இலக்கியாவின் அன்புக்கு
ஈடாகுமா? என் போன்ற எத்தனை விவேகனோ!
எத்தனை இலக்கியாவோ இந்த விஷவாயு
உறுஞ்சிக் குடித்தது… விவேகனுக்குள் பல
கேள்விகளை விதைத்தது இலக்கியாவின் மரணம்.
ஆம்! இலக்கியா உயிரை விடவில்லை இவனுக்குள்
விதை தான் விதைத்துச் சென்றுள்ளாள்
அவள் விதைத்த விதைதான் இன்று மரமாகி பல
மக்களுக்கு நிழல் தருகிறான்…. நிறைய
எழுதுகிறான், பேசுகிறான், உலகம் முழுக்க
பயணம் செய்கிறான். அவ்வப்போது சிறை
செல்கிறான், மக்கள் மனதிற்குள்ளும்
செல்கிறான். ஆம் விவேகன் சிறந்த
சமூகப் போராளியாகிவிட்டான் தனிமரமாக.
(முற்றும்)

நன்றியுடன்

செ இன்பமுத்துராஜ்

 

 

 

Advertisements

சாராயமும்_சாதியும்

news-women-harassment-against-female-employees-stations-will-1-65897-65897-woman-beating

செவ்வானம் தரையில் படுத்துறங்குவது

போன்ற செம்மண் சூழ்ந்த முந்திரிக்காடு,
ஒவ்வொரு முந்திரித் தோப்புகளுக்கு
காவலாக கள்ளிச்செடிகளாலான
வேலிகள். இத்தோப்புகளினூடே அரசின் அதீத
கரிசனத்தில் ஒரு மகிழுந்து மட்டுமே
செல்லுமளவிலான தார்சாலை. கரையில்

“தேரிவிளை 1 கிமீ” என எழுதப்பட்ட ஒரு மைல் கல்.
அதன் மேலமர்ந்து யாரையோ எதிர்பார்த்து
காத்திருந்தான் மதியழகன்.
இது மூன்றாண்டுகால முயற்சியின் இறுதி
கட்டமென
எண்ணிக்கொண்டான்.. கையிலிருக்கும்
கடிகாரத்தை பார்த்தான் நேரம் மாலை 5
மணியாயிற்று. மனதிற்குள் ஆழிப்பேரலை
சுழன்றடிக்கத் துவங்கியது.

“ச்சே அது என்ன
எழவோ தெரியல. மத்த நேரம்லாம் நல்ல
தைரியமாத்தான் இருக்கேன்.அவ வர்ர நேரம்
மட்டும் எதுக்கு இப்படி பதட்டமா இருக்குனு
தெரியலயே… சரி என்ன நடந்தாலும் சரி
இன்னைக்கு விட்டுறகூடாதுலேய் மதி… என்று
உள்ளூற துணிச்சலூட்டிக்கொண்டான்.
வாடைக்காற்று சற்று வேகமாகவே வீசியது.
வீசிய முரட்டுக்காற்றில் முந்திரி மர இலைதழைகள்
வேலி தாண்டி பறந்த வண்ணமாயிருந்தன.
காற்றுக்கேற்றார் போன்று பனையோலைகள்
அசைந்தாடும் சத்தம் எங்கிருந்தோ கேட்டது.
புழுதிக்காற்று வீசியது. வீசிய காற்றில் கைவீசி
வெகு தூரத்திலிருந்து மூன்று பெண்கள்
நடந்துவந்தவண்ணமாயிருந்தனர்.
மதியழகன் தனது பார்வையை சற்று
விசாலமாக்கினான், வருவது
யாரென பார்வையை கூர்மைபடுத்தினான்.
வந்துவிட்டாளென இதயப் படபடப்பு
கூறியது. மனதிற்குள்ளே அவளிடம் பேசப்போகும்
வசனங்களை கூறி ஒத்திகை
பார்த்துக்கொண்டான். அருகில்
வந்துவிட்டாள். இதய ஓசை சற்று வேகமாகியது.
அலைவீசும் காற்றிலும் முகத்தில் அணலாடி
வியர்வை சிந்தத் துவங்கியது. தன்னருகில்
வந்துவிட்டாள்.

“மதி துணிந்து செயல்படு
உன்னை கடக்கிறாள்” என மனது உசுப்பிவிட்டது.

“ஏ குழலி நான் கொஞ்சம் தனியா
பேசணும்”
எப்படியோபேசிவிட்டான்.
அவள் தோழியிடமிருந்து பதில் வந்தது

“இவ்ளோ நேரம் தனியாதான இருந்திய
பேசவேண்டியதுதானே?”
குபுக்கென்று சிரிப்பு முட்டியது பூங்குழலிக்கும்
சக தோழியருக்கும். தனது துப்பட்டாவால்
வாயை மூடிக்கொண்டாள்.
பேச திணறிய வாயுடனே அடுத்த வார்த்தை
கூறினான்.

“நான் குழலிகிட்ட கொஞ்சம்
தனியா பேசணும்

“என்ன பேச போறிய? நீங்க எவ்ளோதான் கோழியா
கூவினாலும் எங்க அப்பா உங்களுக்கு
கட்டிதர மாட்டாவ. அது ஏன்னு உங்களுக்கே
தெரியும்.”

குழலியிடம் இந்த பதில் எதிர்பார்த்ததுதான்.

“தெரியுது நல்லாவே தெரியுது. எங்க
அப்பன் வேற சாதியில பொண்ணு
கட்டுனாருனு உங்க அப்பா எனக்கு கட்டித்தர
மாட்டாவங்குற அப்படிதானே?
எங்க அம்ம வேற சாதியா இருக்கலாம்
ஆனா அவ சாமிக்கு சமம். எங்க அப்பன்
மனசுக்கு பிடிச்ச வாழ்கையை யாருக்கும்
பயப்படாம வாழ்ந்த துணிச்சல்காரன்.

உங்க அப்பனை மாதிரி குடிகாரனில்ல,
கூத்தியா வைக்கல, புளியமரம் நெழலுல
இருந்து சீட்டு வெளயாடி
சொத்துபத்தெல்லாம் இழக்கல.
நான் கவுரவமா காரு ஓட்டி
பொழப்பு நடத்துதேன். மூனு லட்ச ரூவா
பேங்குல போட்டு வச்சிருக்கேன். துணிஞ்சி வா
உன்ன ராணி மாதிரி ஒக்கார வச்சி நான்
கஞ்சி ஊத்துறேன்.”

இத்தனை நாட்களில் இவன் இத்தனை
காட்டமாக., இத்தனை தீர்க்கமாக,
பேசியதில்லை. குழலி பதிலேதும் கூறவில்லை. அவன்
முகம் பார்க்காமல் திரும்பி நின்று
கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

“ஏட்டி வா போயிரலாம்” என தோழியர்கள்
இழுத்துக்கொண்டிருந்தனர். தூரத்தில்
பதநீர் கலசங்களோடு யாரோ மிதிவண்டியில்
வந்துகொண்டிருந்தார்.
குழலி நடந்தவாறே கூறினாள்.

“யாருக்கு
எங்கன்னு இருக்கோ அங்கதான் நடக்கும்.
பேசாம பொழப்ப பாருங்க”
குழலி நடந்துகொண்டேயிருந்தாள். மதி
அதே இடத்தில் நின்றுவிட்டான்.
உரத்த குரலில் கத்தினான்.

“ஏ..ட்டி குழலி சாதி மாத்தி
பொறந்ததுல எந்தப்பு என்ன
இருக்குனு சொல்லிட்டுப்போ.”
குழலி நிற்கவேயில்லை. எப்போதும் இவன்
பின்னால் அலைவதை கண்டு
எள்ளிநகையாடுவாள் இன்று இறுக்கமான
முகத்தோடிருந்தாள். கண்களில் லேசாக
கண்ணீர் கசியத் துவங்கியது. கைகளால்
துடைத்துக் கொண்டாள்.
சொல்ல முடியாது இந்த கண்ணீருக்கு
காரணம் காதலாக கூட இருக்கலாம்.

மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவர் இலக்கற்று
நடப்பதைப் போன்று நடைபிணமாய் திரும்பி
நடந்தான் மதியழகன்.
இருபக்கமுமிருந்து தோழியர்கள் பேசிய வார்த்தைகள்
ஏதும் செவியை கடந்து மனதிற்குள்
இறங்கவில்லை பூங்குழலிக்கு. அவன் கூறிய

“சாதி மாத்தி பொறந்ததில எந்தப்பு
என்ன இருக்கு?” என்ற ஒரு சொல்
மட்டுமே மனதில் ரீங்காரமிட்டது.
அவன் ஞாபகத்திலேயே தேரிவிளை வந்தடைந்தாள்.
காங்கிரீட்

வசதியில்லா காலத்து பனை
மரத்தினால் வெய்யப்பட்ட உத்திரம்
வைத்த மாடிவீடு. இவ்வில்லத்தின் பின்புறம்
மாட்டு தொழுவம். இவ்விரண்டிற்கும்
அரணாக பனை மட்டைகளால் குறுக்கும்
நெடுக்குமாய் ஆணியறையப்பட்டு
வேலியமைக்கப்பட்டிருந்தது. வாயில் கதவு கூட
பனை மட்டைகள்தான்.

குழலி தன் வீட்டுமுன் வந்தாள். தன் தாய்
இசக்கி வீட்டு வாசலில் ஒரு கருங்கல்லின்
மேலமர்ந்திருத்தாள்.

“ஏ…ட்டி இன்னைக்கு ஏன் இவ்ளோ நேரம்” குழலியின்
தாயார் இசக்கியம்மாள் கேட்டாள்.

“எப்பயும் போலதான வாரேன். இதோட நேரத்துல
வரணும்னா எலிகாப்டர்லதான் வரணும்”

“இப்ப ஏன் நான் என்ன கேட்டேன்னு இப்டி
தெறிக்கா? போ போயி சாப்பிடு. போ.”
படலையை (கதவை) திறந்து வீட்டிற்குள்
சென்றாள் குழலி.
இசக்கியம்மாள் ராகம் இழுத்தாள்.

“என்ன ஆக்கத்துல பொறந்தேனோ
தெரியல. பெத்த பிள்ளையும் நம்மள
மதிக்க மாட்டேங்குது. கட்டுன புருசனும் மதிக்க
மாட்டேங்குறான். எங்க அப்பாதான் இந்த
ஊருலேயே பெரிய மிராசு. அப்பவே மச்சி வூடு
கட்டியவரு. தோட்டம்தொரவுலாம்
ஏகப்பட்டது இருந்துச்சி. இந்த
ஆக்கங்கெட்ட குடிகாரனுக்கு
கெட்டிகுடுத்து இன்னைக்கு,இந்த வூடும்
வெளங்காடுந்தான் மிச்சம். மாடு
நான் அரும்பாடுபட்டு வாங்கியது.
குலசைக்கு வேசம் கட்டியாச்சி, உவரிக்கு மண்ணு
சொமந்து பாத்தாச்சு, ஐயா
நாராயணசாமிய ஞாயித்து
கெழமையெல்லாம் கும்பிட்டு
பாத்தாச்சு, சொடலமாடனுக்கு
கெடா நேந்துவுட்டு பாத்தாச்சி. இதுல
வேற வேதகாரனுவ யேசுவ கும்பிடுங்கனு நோட்டீசு
தரானுவ.
எத்தன சாமிய கும்பிட்டும் இந்த நாறப்பய
திருந்தமாட்டேங்குறானே!,,,”
குழலி நைட்டியை மாத்திக்கொண்டு கையில்
சாப்பாடு தட்டோடு விரைந்து வந்தாள்.

“எம்மோவ் இப்ப ஏன் தெருவுல கெடந்து
கத்துறா? அப்பா ஒழுங்கு
தெரியாதா இந்த தெருவுக்கு? நீ
பொலம்புறத கேட்டு சந்தோசபடதான்
ஆளு இருக்கு. ஆறுதலுக்கு யாருமே இல்ல
பேசாம வூட்டுக்குள்ள வா.”

“இந்த மாட்டுல கறக்குற பால வச்சி
இருவத்தி ஐயாயிரம் ரூவா சீட்டு போட்டேன். கடேசி
சீட்டு முடிஞ்சி நேத்துதான் ரூவாய வாங்கி
மொளவு பெட்டிக்குள்ள போட்டு
வச்சிருந்தேன். இப்ப அதுல பத்தாயிரம் ரூவா
கொறையுது. நான் யாருகிட்ட
சொல்லி அழ? இருவத்தோரு மாசமா
கட்டி எடுத்த பணம். இந்த இடிவுழுவான்
வாயில மண்ணு வுழுந்துட்டே நான் என்ன
செய்ய?
கருத்து தடித்திருந்த இசக்கியம்மாள் முகத்தில்
கண்ணீர் வழிந்தோடியது.

“ஆ..மா இவர சொல்லி என்ன
கொற? குடிக்க தண்ணியெடுக்க
ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்துக்கு வாத்தியாரு தோட்டம்
வரைக்கும் போகவேண்டியிருக்கு. ஆனா குடிக்க
பிராந்தி அந்த சைக்கிள் கடையிலேயே பிளாக்குல
கெடைக்குது.”
இசக்கியம்மாள் ஒன்னுமே பேசவில்லை. கண்ணீர்
மட்டுமே கன்னத்தை ஈரமாக்கிகொண்டிருந்தது.கருத்த மேனி, மேல் சட்டையின்றி ஒரு துண்டு மட்டுமே
தோளிலிருந்தது. ஒரு வெள்ளை வேட்டியை
ஏறத்தாழ காவி நிறத்தில் உடுத்தியிருந்தார்
சுடலைக்கண்ணு. மிதமிஞ்சிய போதையில் தன் வீட்டின்
முன் வந்தார். அவர் வந்ததும்
இசக்கியம்மாள் வீட்டினுள் சென்று கதவை
பூட்டிக்கொண்டாள்.
படலையை திறந்து வீட்டிற்குள் சென்று
திண்ணையில் படுத்துக்கொண்டான்.

“சிரிக்கி, கட்டுன புருசன வெளிய போட்டு கதவ
பூட்டுறியா. இருடி…” என்றவாறே
கண்ணயர்ந்தான்.
சிறிது நேரம் கழித்து கதவை திறந்து இசக்கி
வெளியே வந்தாள். சுடலை குறட்டையிடத்
துவங்கியிருந்தான்.

“வெளங்காதபய சாப்டானோ
சாப்டலயோ தெரியலயே” என்றவாறு
இசக்கி ஒரு போர்வையை போர்த்திவிட்டாள்.”
“ரொம்ப முக்கியம்மோ. உனக்கு
கொஞ்சம் நல்ல புருசன்
கெடச்சிருந்தாலும் சரிதான்” என குழலி
எள்ளிநகையாடினாள்.
இது இன்று மட்டுமே நடைபெறும் சம்பவமல்ல,
இது இக்குடும்பத்தின்
அன்றாடங்களிலொன்று.
சில நாட்கள் சென்றது. தினம் தினம்
தையல் பள்ளி செல்லும் வழியில் மதியழகனை
குழலியின் கண்கள் தேட ஆரம்பித்தது. அவன்
வரவேயில்லை. அவன் மகிழுந்துகள் நிறுத்துமிடத்தி
ற்கு வேண்டுமென்றே சென்றாள்.
அவனை காணவில்லை. அருகினில் ஒரு கடையில்
தன் தோழியோரோடு நன்னாரி சர்பத் தரக்கூறி
காத்து நின்றிருந்தாள்.
திடீரென மதி’யென்ற பெயர்
பொறித்த வெள்ளைநிற
மகிழுந்தொன்று வந்து நின்றது. தனது
கருவிழிகளால் ஓரப்பார்வையை
செலுத்தினாள். அவனேதான்.
மதியழகன். என்ன காரணமோ
தெரியவில்லை. வழக்கத்திற்கு மாறாக
அழகனாயுள்ளான். மனதிற்குள் ஆதவன்
பிரகாசமாய் எழத்துவங்கினான் குழலிக்கு.
வாகன நிறுத்தத்தில் மகிழுந்தை நிறுத்திவிட்டு
வெளியே வந்தான். எதிர்த்த கடையில்
குழலி. யாரும் எதிர்பாரா சமயத்தில்
பெய்யும் கோடை மழைபோன்று நெஞ்சில்
அத்தனை இதம்.
குழலி சர்பத்தை கையில் வாங்கினாள்.
மதி அவளையே வெறித்துக்கொண்டிருந்தான்.
மெதுவாக கையிலிருக்கும் சர்பத்தை தன்
செவ்விதழுக்கு அர்பணித்தாள். பார்வை
மதியிருக்கும் திசை நோக்கி ஓரமாக பாய்த்தது.
இதழுக்கு விடைகொடுத்து சர்பத்தை
இறக்கினாள். உதடு லேசாக புன்னகைத்தது.
கண்கள் மதியழகனையே
பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.
மதி மனதில் குற்றாலச் சாரல். இதுவரை
காணாத மகிழ்ச்சி, பல ஆண்டுகளாக
வறுமையில் தவிக்கும் திரைப்பட கலைஞனுக்கு
கதாநாயகன் வாய்ப்பு கிட்டியதைப்போல்
அத்தனை ஆர்ப்பரிப்பு மதியழகனுக்கு.
கண்களால் “செல்கிறேன்” என
நாசூக்காக கூறி விடைபெற்றாள்.
இவனும் கண்களாலேயே சரியென
கூறினான்.

மெத்த மகிழ்ச்சியில் குழலி வீடு
திரும்பினாள். போதையில் தனது தந்தை
சுடலைக்கண்ணு வீட்டிலிருந்து தன் தாயிடம்
கெட்ட வார்த்தைகளில் எதையெதையோ
பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
குழலிக்கு இது பழக்கப்பட்ட ஒன்றுதான்.

“எம்மோவ் இன்னைக்கு என்ன கொழம்பு
வச்ச?”
இசக்கி பதிலேதும் பேசவில்லை.
சுடலைக்கண்ணு தனது தோளிலுள்ள துண்டை எடுத்து
வியர்த்து வழியும் தன் முகத்தை
துடைத்துக்கொண்டான்.
சுடலைக்கண்ணுவின் குருதி படிந்த கண்களால்
குழலியை ஏறெடுத்துப்பார்த்தான்.
குழலி அஞ்சுவதாகத் தெரியவில்லை.
மண்ணின் குணம் அப்படி..அவளென்ன
செய்வாள்?.
மெதுவாக ஆரம்பித்தான்
சுடலைக்கண்ணு.
“சைக்கிள் கடையில பிராந்தி வாங்க
நின்னுட்டுருந்தேன். சைக்கிளு சரிபண்ண
ராசமணியும் நின்னுட்டுருந்தான். அப்பதான்
தலையில இடிய போடுற மாதிரி ஒன்னு
சொன்னான். நீ
கொல்லாங்காட்டுக்குள்ள
(முந்திரிக்காடு) அந்த சாதிகெட்ட பயகூட
பேசிட்டுருந்தியாம்ல?”
குழலியிடம் பதிலேதுமில்லை.

“ஏ…ய் செரிக்கி மொவள பதில
சொல்லு”
“ஆமா பேசிட்டுதான இருந்தேன். பேசுறது
தப்பா?”
“பேசுறது தப்பு இல்ல. சாதிகெட்ட பயகூட
பேசுறதுதான் தப்பு”
“சாராயம் குடிச்சி பொண்டாட்டி
புள்ளய தவிக்க வுடுறத விடவும் சாதி
கெட்டதா?”
இசக்கி குழலியை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
சுடலைக்கண்ணு கொப்பளிக்கும்
கோபத்தில் பல்லை நெறுநெறுவென
கடித்தபடியே கூறினான்.
“குடிகாரன் குடிய விட்ட மறுநாளே சாதா
மனுசன். ஆனா சாதிகெட்டபய
சாவுற வரைக்கும் சாதி
கெட்டவன்தான்”
“எவன் என்ன சாதியா இருந்தா எனக்கு
என்ன. பொஞ்சாதிய கவுரவமா
வச்சி வாழ்ந்தா போதும். அவந்தான் ஒசந்த
சாதி”
தோளிலிருக்கும் துண்டை உதரியவாறே எழுந்துநின்று
சொன்னான் சுடலை. “அந்த
சாதிகெட்டபய கூட போனா உன்னையும்
கொல்லுவேன் உங்க அம்மையையும்
கொல்லுவேன். உனக்கு நான்
மாப்ள பாத்துட்டேன். எந்தங்கச்சி
மொவன்தான் உனக்கு மாப்ள.”
சட்டென துள்ளியெழுந்தாள் இசக்கி.
“ஏ….மனுசா! நீ ஆளுதானா? நானும் ஏதோ
மவகிட்ட அக்கறையா பேசுதானு
பொறுமையா இருந்தா
உந்தொங்கச்சி மவனுக்கு
கட்டிகொடுக்க போறியா மனுசா?
அவன் உன்னவிட பெரிய குடிகாரபய.
குடிக்க காசு வாங்கிட்டு எம்மொவள
கூட்டிகொடுக்க போறியா
சண்டாளா…”
பளாரென ஓங்கியறைந்தான் இசக்கியை.
அறைந்துவிட்டு கதவை வேகமாக சாத்திவிட்டு
வெளியே சென்றுவிட்டான்
சுடலைக்கண்ணு.
மறுநாள் தையலகத்திற்கு சென்று
திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். அதே
தேரிவிளை மைல் கல்லில் மதியழகன் வாடி நிற்கும்
கொக்கைப்போல அமர்ந்திருந்தான். மதி
வருவானென அவளுக்கு தெரியும்.
குழலி அருகினில் வந்தாள். தனது தோழியரை
“நீங்க போங்க நான் வாரேன்” என
சொல்லியனுப்பிவிட்டாள்.
ஆனந்தம், உரிமை, காதல்,
பெண்மையருகினிலாதலால்
மெல்லிய காமம் என மொத்த
சொர்க்கமும் மதியின் முன்னே.
தலைகுனிந்தபடியே குழலி தன்னகன்ற கருவிழியை
மட்டும் மேல்நோக்கினாள்.
“நான் உங்ககிட்ட கொஞ்சம்
பேசணும்”
“இதுக்குதானே மூனு வருசமா
தவங்கெடக்கேன்”
“நேத்தைக்கு எங்க வூட்ல சண்ட. எங்க
அப்பாவுக்கு நம்ம அன்னைக்கு பேசினது
தெரிஞ்சுபோச்சி. என்னைய ஏசினாவ. நான்
உங்களதான் கல்யாணம் பண்ணுவேன்னு
சொல்லிட்டேன். அப்புறம்தான்
சொன்னாவ எங்க அத்த
மொவன எனக்கு மாப்ள
பாத்துருக்காவளாம். எங்க அம்மாக்கு
இதுல சம்பந்தம் இல்ல. இருந்தாலும் மனசு
எதுக்கோ சஞ்சலமாவே இருக்கு”
மதி தனக்கு அதீத கோவம் வந்ததுபோல் சற்றே
சீற்றத்துடன் “நீ இனி அந்த வூட்டுக்கு
போகவேண்டாம். வா நம்ம வீட்டுக்கு.”
பைத்தியம் மாதிரி பேசாத. எங்க அம்ம
எனக்குதான் சாதகமா இருக்காவ.
எல்லாம் ஒனக்கு தெரியணுமேனு
சொன்னேன். அவ்ளோதான்.”
“ம்ம்ம் எதுனாலும் நா பாத்துக்குறேன்.
தைரியமா இரு”
பல ஆண்டுகளாக கணவன் மனைவியாய்
வாழ்ந்தது போன்று உரிமையோடு
பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
“சரி நான் வாரேன். எங்க அம்ம தேடுவா”
என வேகவேகமாக நடந்தாள்.
வீட்டிற்குள் சென்றாள். வீட்டில்
யாருமில்லை. சுடிதாரை அவிழ்த்து நைட்டியை
அணிந்துகொண்டாள்.
சோத்துப்பாணையை பார்த்தாள். சோறு இருக்கிறது.
குழம்பு பானையை பார்த்தாள். பருப்பு குழம்பு.
“ச்சே பருப்புனாலே நமக்கு வெறுப்பாச்சே”
கூட்டுக்கு என்ன பார்க்கலாம் என்று கவிழ்த்து
வைத்திருந்த மண்பானையொன்றை
திறந்தாள். நாட்டுக்கோழி முட்டை சில இருந்தன.
இரண்டு முட்டையை எடுத்தாள். ஒரு
வெங்காயத்தை எடுத்தாள். கத்தியை
தேடினாள். அகப்படவில்லை. அருகினில்
அரிவாள்மனை இருந்தது.
அரிவாள்மனையை எடுத்து தரையில் வைத்து
வெங்காயத்தை வெட்டினாள்.
அரிவாள்மனை அதே இடத்திலிருந்தது.
முட்டையை வறுத்தெடுத்தாள். தட்டில்
பருப்புக்குழம்புச் சோறோடு வருத்த முட்டை கச்சிதமான
உணவு. சமையலறையினிலேயே ரசித்து
உண்டுகொண்டிருந்தாள்.
சடாரென கதவுதிறக்கும் சப்தம்
கேட்டது.சுடலைகண்ணு சற்று கோபத்தோடே வந்தார்.
பானையில் தண்ணீர் மொண்டு
மடக்மடக்கென குடித்தார்.
இது எதையும் கவனிக்காதது போல தன் வேலையில்
மும்மரமாக இருந்தாள் குழலி.
“ஏ… நாய. நான் நேத்தைக்குதான் நாயி
மாதிரி தட்டோளமிட்டுருக்கேன்.நீ இன்னைக்கும் அந்த
நாயிகிட்ட பேசியிருக்கா”
வாய் நிறைய சோறு “ம்ம் ஆவ்மா” சோத்தை
மெண்டு முழுங்கினாள். “ஆமா அதுக்கு
இப்ப என்ன? நான் அவனதான் கட்ட
போறேன்”
“அடச்சீ சில்லாட்டப்பயவுள்ளா. எந்தங்கச்சி
மொவனதான் நீ கட்டணும். இது
நடக்கும்”
“உங்க தங்கச்சி மொவனுக்கு
கல்யாணம் நடக்கணும்னு ஆசை இருந்தா
உங்க கூத்தியா மொவ எவளாவது
இருப்பா அவளுக்கு கட்டி வையுங்க. எங்க
அம்மய மாதிரி குடிகாரனுக்கு நான் கழுத்த
நீட்ட மாட்டேன்”
சுடலைக்கு கோபம் தலைக்கேறியது. மிதமிஞ்சிய போதை
வேறு. குழலியை நோக்கி ஓடிச் சென்று
மார்பிலேயே மிதித்தான். சரிந்து மல்லாந்து
விழுந்தாள் குழலி.
அவள் தலை மயிரை பிடித்து அவளை தூக்கினான்.
“செரிக்கியுள்ளா நானும் கிளிப்பிள்ளைக்கு
சொன்னது போல சொல்லிட்டு
இருக்கேன். நீ ஒருபடியாதான் துள்ளுற?”
என்றபடியே தலைமயிரை பிடித்து வேகமாக
இழுத்தான்.
வலிதாளாமல் தனது முழு ஆற்றலையும்
ஒன்றுபடுத்தி வேகமாக ஒரு தள்ளு
தள்ளினாள்.
போதையினால் ஆற்றலிழந்த சுடலை சிறிது தூரத்தில்
சென்று பொதக்கென்று
விழுந்தார்.
விழுந்தவர் விழுந்தவர்தான். எந்த அசைவும்
இல்லை. கோபத்தில் மேலும் கீழுமாக மூச்சிரைத்தது
குழலிக்கு. விழுந்த தன் தந்தையை பார்த்தாள்.
கவிழ்ந்து கிடந்தார். கூர்ந்து கவனித்தாள்.
இரத்தம் கசிந்து பள்ளம் நோக்கி வந்தது. கடவுளே
என்ன இது.என பதறிஓடி தன் தந்தையை
எழுப்பினாள். எந்த அசைவுமில்லை.
கவிழ்துகிடந்தவரை பெருஞ்சிரத்தையெ
டுத்து திருப்பினாள். அரிவாள்மனை கழுத்தில்
பதிந்திருந்தது. சிர் சிர்ரென குருதி
கசிந்துக்கொண்டிருந்தது.
கீர்ரென்ற சத்தத்துடன் குழலி மயங்கிச்
சரிந்தாள்
இப்போது சுடலை ஒரு பக்கம் இறந்துகிடக்கிறான்,
குழலி ஒரு பக்கம் மயங்கிகிடக்கிறாள். ஆழ்ந்த
நிசப்தம். நேரம் மாலை நிலவரப்படி 6:30.
தலையில் புல்லு கட்டுடன் வியர்க்க விறுவிறுக்க
இசக்கி வந்தாள். படலை திறந்திருந்தது. சிறிது
மூச்சிரைத்தவாறே
“ஏ…ய் குழலி… படலய தொறந்து
போடாதேனு எத்தன தடவதான்
சொல்லணும் ஒனக்கு…?”
உள்ளிருந்து எந்த சப்தமும் இல்லை.
“கூப்டா சத்தம் தருதானு பாரு திமிரு பிடிச்ச
பயவுள்ள..”
வாழ்கை எப்போது எந்த அதிர்ச்சியை தருமென
அவதாரங்களுக்கே தெரியாது பாவம்
இசக்கியம்மாளுக்கா தெரிந்துவிடும்.?
மாட்டுத் தொழுவத்தில் புல்லுக்கட்டை
இறக்கி வைத்தாள். தன் முந்தானையினால்
தன்முகத்தை துடைத்துக்கொண்டு பின்
வாசல் வழியியே வீட்டினுள் நுழைந்தாள்.
பேரதிர்ச்சி…! தன் கணவன் இரத்த
வெள்ளத்தில் கிடப்பதை பார்க்கிறாள்.
“ஏ… என்ன பெத்த அம்மா இது யாரு
செஞ்ச வேலை…” கதறுகிறாள். கணவனின்
திறந்திருக்கும் கண்கள் இவளையே பரிதாபமாய்
பார்ப்பது போலுள்ளது. இசக்கி கை கால்கள்
நடுங்குகிறது.
சற்று வலப்புறம் பார்க்கிறாள். குழலி
மல்லாந்து கிடக்கிறாள். அவளது மார்பு
மேலும் கீழும் ஏறியிறஙகுகிறது.
“கடவுளே எம்பிள்ளைக்கு உசுரு இருக்கு…”
அருகிலிருந்த குவளையில் நீரெடுத்து குழலி
முகத்தில் தெளித்தாள்.
சிறிய முனகல் சத்தத்தோடு குழலி கண்
விழித்தாள்…
“ஏ… பாவிமட்ட என்னாச்சு மக்கா…?
தலைவிறி கோலமாய் கண்களில் கண்ணீரும்,
மூக்கிலிருந்து நீரும் வழிந்தோடியபடியே இசக்கி
கேட்டாள்.
அழுதழுதே பதட்டத்தோடே, பயத்தோடே நடந்ததனைத்தையும்
கூறினாள்.
இருவரும் உடைந்து அப்படியே அமர்ந்திருந்தனர். சில
மணித்துளிகள் கடந்தன… ஏங்கி ஏங்கி
சப்தமில்லா அழுகையுடன் இசக்கி எழுந்தாள்.
சுடலை கழுத்தில் சொறுகியிருக்கும்
அரிவாள்மனையை உறுவினாள்.
குருதி பீரிட்டது.
துணிக்கடை பிளாசுட்டிக் பையொன்றில்
அரிவாள்மனையை வைத்துக்கொண்டாள்.
மகளை “வா ட்டி” என்று கரம் பற்றி
இழுத்தாள்.

“எங்கம்மா?”

“பேசாம வா”

அரிவாள்மனை பை ஒரு கையில், மகளின் கை ஒரு
கையில்.
வேகமாக நடையைகட்டினாள்.
ஊரைத்தாண்டியாயிற்று.
நிலவொளியும், நட்சத்திர ஒளியும்
சாலையில் நடக்குமளவிற்கு வெளிச்சம்
கொடுத்தன.
நான்கு கண்களிலும் வழியும் கண்ணீர்
நிற்கவேயில்லை. காற்று வேகமாக வீசியது.
காற்றைக்கிழித்துக்கொண்டு இருவரும்
வேகமாக நடந்தனர்.
வேகமாக நடந்து ஒரு வீட்டின் கதவை
தட்டினார்கள்.
உள்ளிருந்து வெறும் கைலியணிந்தபடியே
கதவைத் திறந்தான் மதியழகன்.
இவரிருவரும் நிற்கும் கோலத்தை பார்த்ததும்
அதிர்ச்சியில் உறைந்துநின்றான் மதி…

“வா…ங்..க…எ..ன்ன்ன..இந்த.நேரத்துல?”

“எய்யா நான் சாமிய தவிர வேற
யாருகிட்டயும் எதையும் கேட்டதில்லய்யா.
உன்னய சாமியா நெனச்சி இந்த
உதவிய கேக்கேன். எம்மொவள கடைசி
வரைக்கும் கை விட்டுறாதேய்யா. இது உலகம்
தெரியாத புள்ள. எம்பிள்ளய இது
வரைக்கும் ஒரு அடிகூட அடிக்காம
நொடிக்காம வளத்துருக்கேன். நீ
நல்லாயிருப்பய்யா உசுரே போனாலும் குடிக்க
மட்டும் செஞ்சிராதே.. இந்த நாசமாபோன
குடியால இன்னைக்கு எங்குடும்பமே அழிஞ்சுபோச்சு.
எம்பிள்ளய பாத்துக்க”
சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. இருவரும்.

“சரி நீங்க கவல
படாதீங்க.மொதல்ல என்ன
நடந்துச்சினு சொல்லுங்க”

“அதை பெறவு எம்மொவா
சொல்லுவா. நான் வாரேன். நீ
இவள மட்டும்பாத்துக.”

“எம்மோ நீ என்னய விட்டுட்டு எங்க போறா?”

“நான் வந்துருவேன். எதுக்கும் கவலபடாதே.
நல்லா வாழுங்க மக்கா. நான்
உங்களுக்காகதான் இன்னும் உசுரோட
இருக்கேன். வாரேன் மக்கா” என்று தன் மகளை
இருக்கியணைத்து முத்தமிட்டு் அவ்விருட்டில்
வேகமாக நடந்தாள்.
அவள் நடந்த இருட்டையே மதியும் குழலியும்
பார்த்துக்கொண்டே இருந்தனர்.
சேவல்கள் தட்டிக்கூவின. கிழக்கு வெளுத்தது.
சுத்துபட்டி ஊரே ஒரே பரபரப்பாக இருந்தது.
அனைத்து நாளேடுகளிலும் செய்தி
வெளியானது.

“குடிகார கணவன் கொடுமை
தாங்காமல் அரிவாள்மனையால் கழுத்தை
அறுத்துக்கொன்ற மனைவி”
ஆம். இசக்கி காவல்நிலையத்தில்
அவ்வாறுதான் வாக்குமூலமளித்த
ுள்ளாள்.
இந்த இசக்கி இனி எப்போது விடுதலையடைவாளோ
தெரியவில்லை. ஆனால் சாதியும்
சாராயமும் ஒழியாமல் நம் மண்ணில்
இசக்கியம்மாள்களுக்கு ஒருபோதும் விடுதலையில்லை
என்பது மட்டும் திண்ணம்…
(முற்றும்)

நன்றியுடன்

செ_இன்பா

சுவடுகள்

inline-image-1-footprints

 

வயது மூத்து வசதிக்கேற்ப வெகுதூரம்

சென்று வாழ்ந்தாலும் பிடுங்கிய
செடியில் படிந்த மண்ணைப் போன்ற பால்ய
பருவ நினைவுகள் சில நெஞ்சில்
நிழலாடுகிறது. நினைவுகள் ஊடுருவ ஊடுருவ
மனதிற்குள் ஆழ்ந்த நிசப்தமும், பேரிரைச்சலுமாய்
முரண்படுகிறது.

என் பெயர் சுயம்பு. அப்போது ஆறாம்
வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

கூகுள் வரைபடத்தில் கூட காண இயலாத ஒரு
குக்கிராமம் எங்கள் ஊர். நெல்லைக்கு
தெற்கே ஏறத்தாழ 60 மைல்கள் பயணிக்க
வேண்டும்.

தலைமுடியை எண்ணைய் தேய்த்து வாரி
வகுடெடுத்து, எண்ணை வடியும் முகத்தில்
கோகுல் சாண்டல் பவுடர் பூசி, நெற்றியில்
வடிவாக திருநீர் பூசி சிங்காரமாய் பள்ளிக்கு
புறப்படுவேன். துணிக்கடை மஞ்சள் பையில்
புத்தகங்களை புல்லு கட்டு போன்று அள்ளி சுருட்டி
வைத்து தோளில் தொங்கவிட்டவாறே
ஒய்யாரமாக நடந்து செல்வேன்.

குறுகிய சாலை, சாலையின் இரண்டு பக்கமும்
சிவப்பேறிக்கிடக்கும் மண். வழியெங்கும்
கள்ளிச்செடி, அடர்ந்து பரந்து விரிந்த
ஆலமரத்தடியிலும், வேப்பமரத்தடியிலும்
கம்பீரமான சுடலைமாடன் ஆலயங்களும் சில
உண்டு.

எங்கள் ஊரிலிருந்து சுமார் ஒன்றரை மைல்
தொலைவில் உள்ளது எனது
பள்ளிக்கூடம். அந்த பகுதியில் பிரசித்தி
பெற்ற அரசுப் பள்ளி அது.
வெள்ளைக்காரன் காலத்தில் கட்டப்பட்ட
கட்டடமாயினும் அத்தனை
பிரமாண்டமானதல்ல. ஓடுகளால்
வெய்யப்பட்ட மூன்று பெரிய
வரவேற்பறைதான் மொத்த பள்ளியும்.

ஆங்கிலமோகம் அதிகமில்லாத காலகட்டமது,
கல்வி அப்போது வியாபாரமாக்கப்படவில்லை.
இப்போது கற்பனையில் கூட காண இயலாத
அளவிற்கு மாணவர்கள் எண்ணிக்கை
கூடுதலாக உண்டு.

மூன்று பெரிய அறைகளிலும் பிரமாண்ட
பலகைகளை ஒவ்வொன்றாக வைத்து
ஒவ்வொரு அறையையும் வகுத்திருந்தார்
கள்.

அங்கு ஐந்தாம் வகுப்பிலிருக்கும் மாணவன்
சாதுர்யமானவனெனில் ஆறாம்
வகுப்பு பாடத்தையும் ஐந்தாம் வகுப்பிலேயே
கற்றுக்கொள்ளலாம். அத்தனை
அசௌகரியத்தில்தான் அன்றைய மாணவன்
மட்டுமின்றி ஆசிரியரும் இருந்தார்கள்.

இசக்கியப்பன் என்றொரு ஆசிரியர்.

அவர் வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தாலே
நாங்களெல்லாம் குதுகுலமாகிவிடுவோம்.
காரணம் மாணவர்களோடு
மாணவர்களாக இருந்து மாணவர்களுக்கு
கற்பிக்கும் மகத்தான ஆசிரியர் அவர்.

“FASHION” என்ற ஆங்கில பாடம்
நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.

“Fashionனா என்ன? நாகரீகம். நாகரீகம் எப்டிஉருவாகிறது…? யாருக்காவது
தெரியுமா?” ஆசிரியர் தனக்கே உரிய
பாணியில் கேட்டார். அணிச்சையாய்
அவ்வப்போது தன் மூக்குக்கண்ணாடியை
சரிசெய்துகொண்டார்.
மாணவர்கள்

மத்தியில் மூச்சு பேச்சில்லை.
ஆசிரியர் தொடர்ந்தார்.

“ஒருவன் தெருவில் நடந்து போயிட்டுருந்தான்.
அவன் போட்டுருந்த சட்டை லேசா கிழிஞ்சுருந்துச்சு.
அதை ஒருத்தன் பட்டிக்காட்டான்
மிட்டாய்கடைய பாக்குற மாதிரி குறுகுறுனு
பாத்துட்டே இருந்தான்.

‘இந்த மாடல் நல்லாருக்கே’னு பாத்தான்.

அடுத்து சட்டைய கிழிச்சே தச்சான்.

இவ்வாறு நாகரீகங்கள் பரிணாமமடைகிறது”
. என முடித்தார்.
நான் அவ்வளவு துணிச்சலானவனெல்
லாம் கிடையாது. ஆயினும் அந்த ஆசிரியர்
மாணவர்கள் எதிர் கேள்வி கேட்குமளவிற்கு
கொடுத்திருந்த சுதந்திரம் என்னை
சட்டென எழ வைத்தது.
“சார் ஒரு டவுட்டு சார்”

“ஏலேய் சொயம்பு ஆச்சர்யமா
இருக்குலே மக்கா. கேளுல”

“சார் நேத்து எங்க தெருவுல ஒரு சின்ன
பய நடந்து போயிட்டு இருந்தான். அவன் நடக்கும்
போதே அவன் போட்டுருந்த டவுசர் உருவி விழுந்துட்டு.
எவனாவது இதை பாத்தா இது கூட புது
ஃபேஷனாயிடுமா?”
வகுப்பரை முழுக்க பலத்த சிரிப்பொலி.

ஆசிரியரும் தன் பங்குக்கு சிரித்துவைத்தார்.

“ஏலே ராசா நீலாம் பெரிய
விஞ்ஞானியாதாம்லே வருவா” என்று கூறி
சிரித்தபடியே என் முதுகில் செல்லமாக
தட்டினார்.

“சரி சிரிச்சது போதும் பாடத்த கவனி” என
ஆசிரியர் கூற வகுப்பரை அமைதியானது.
ஒரே ஒரு மாணவி மட்டும் சிறு சிணுங்கள் போன்ற
சிரிப்பை உதிர்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் பெயர் மணிமேகலை. மேகலா என்று
அனைவரும் அழைப்பர். தெத்துப் பற்களும்,
மஞ்சள், ஆரஞ்ச், சிவப்பு, வெள்ளை
இந்நான்கு வண்ணங்களையும் ஒன்றாக
உரலில் ஊர வைத்து இடித்தால்
ஒரு நிறம் கிடைக்கும் அந்த நிறம்தான் அவள்
நிறம்.

அடைமழையில் நணைந்த பனை
மரத்தையொத்த அடர் கருப்பு
நிறம்தான் நான். எங்களிருவரையும் ஒருசேரப்
பார்த்தால் திமுக
கொடியையொத்து இருக்கும்.
விஷயத்திற்கு வருகிறேன். அன்று அந்த மாயச்
சிணுங்களின் மந்திரமோ என்னவோ அனுதினமும்
அவளை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். திண்ணமாகச்
சொல்கிறேன் இது காதலில்லை. ஏதோ
அசுரக் காற்றில் உயரேப் பறக்கும் பாலித்தீன்
பையைப் போன்றதொரு நிலை. எப்போது
வேண்டுமானாலும் தரையில் தவழும்
துர்பாக்கிய நிலையில்தான் இருந்தேன்.

பொதுவாகவே இக்கால
மாணவர்கள் போன்றவர்களல்ல அப்போதைய
மாணவர்கள். இப்போது ஒரே இருக்கையில் கூட
ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்தே
இருக்கிறார்கள், நாங்கள் மாணவிகளிடம்
பேசுவதற்கு கூட கூசுவோம், எங்களில் ஓரிருவரே
மாணவிகளிடம் இயல்பாக பேசுவார்கள்.

அவர்களுக்கு நாங்கள் வித்யாசமான
பெயர்களைச் சூட்டி எள்ளிநகையாடுவதும்
உண்டு.

நிலை இவ்வாறிருக்க மனதளவில் சஞ்சலப்பட்ட
பெண்ணிடம் இயல்பாக பேசுவது நடக்கிற
விஷயமா என்ன…?
இவ்வண்ணமே ஆறாம் வகுப்பு முடிந்து ஏழாம்
வகுப்பு, ஏழாம் வகுப்பு முடிந்து எட்டாம்
வகுப்பை எட்டியாயிற்று.
எட்டாம் வகுப்பு ஏறத்தாழ இறுதி கட்டத்தை
நெறுங்கியாயிற்று; அவளை உருகி உருகி
காதலிக்கவேண்டும், திருமணம் முடிந்து அவளோடே
வாழ வேண்டுமென்ற
எண்ணமெல்லாம் எனக்கு கிடையாது.

ஒருவேளை அந்த வயது அவ்வாறான
நினைப்புக்கு லாயக்கற்றவையோ என்னவோ… ஏதோ
ஒரு மர்ம ஆசை. அதை வார்த்தையால்
வடிப்பதொன்றும் அத்தனை
எளிதானதல்ல.
சுற்றுவட்டார பள்ளிகளையெல்லாம்
இணைத்து கபடிப் போட்டி எங்கள் பள்ளியில் வைத்து
நடந்தது. எங்கள் பகுதியில் கபடிப் விளையாட்டு
அறியாத சிறுவர்களோ, இளைஞர்களோ இல்லை
என்றே சொல்லலாம். தமிழனின்
பாரம்பர்யத்தின் எச்சமான கபடி
விளையாட்டு அவ்வளவு பிரசித்தம் எங்கள்
மண்ணில்…
வாழ்வில் நாம் அதீதமாய் மகிழ்ச்சியில்
திளைத்த நாட்களை நாம் விரல் விட்டு
எண்ணிவிடலாம். அப்படியொரு
நாள் அது.
எங்கள் பள்ளி கபடி அணியில் நானும்
ஒருவன். என் வகுப்பிலிருந்து நான் மட்டுமே.
அன்று போட்டி ஆட்டங்கள் வெகு
உற்சாகமாய் நடந்தது. எங்கள் பள்ளி
என்பதால் எங்கள் அணிக்கு ஏகபோக ஆதரவுக்
குரல். விளையாட்டில் மிகுந்த சிரத்தையோடு இருப்பது
போன்று கடிணப்பட்டு நடித்தேன்.
ஒவ்வொரு முறை பாடிச்
செல்லும்போதும் “மேகலா என்னைப்
பார்க்கிறாள்” என்ற சிந்தனையிலேயே
செல்வேன். எப்படியோ ஓரளவு
சொதப்பாமல் சமாளித்தேன்.
ஒவ்வொரு முறையும் புள்ளிகளைப்
பெறும்போதும் மேகலாவின் கைத்தட்டல் ஒசை
மட்டுமே காதில் ஒலித்தது.
அன்றைய போட்டியில் எங்கள் அணி இரண்டாம்
பரிசு பெற்றது. சாயங்காலம் பரிசளிப்பு
நடைபெற்றது. ஆளுக்கொரு சிறிய
கோப்பையும் சான்றிதழும் கிடைத்தது.

நான் கோப்பையை வாங்கும் போது திடீரென
பலத்த கரகோசை. எனக்கு ஆச்சர்யம். எனக்கு
மட்டும் ஏன் இத்தனை பெரிய கைத்தட்டல்.
இரையை வேகமாக உண்டு பின்பு மெதுவாய்
அசைபோடும் மாடுகளைப் போல அங்கு கைத்தட்டிய
குழுவை யோசித்துப் பார்த்தேன்.
அவர்கள் அனைவரும் என் வகுப்பு மாணவிகள்.

மிக உற்சாகமாய் கைத்தட்டியது சாட்சாத்
மேகலாவேதான். அதே தெத்துப்பற்கள்
மின்ன பிரகாசமாய் சிரித்தபடி
ஓ……வென கூச்சலிட்டவாறே…
நான் எங்கேயோ மேலே பறந்தேன். பெருமிதம்
தாங்கவில்லை, மகிழ்ச்சி கட்டவிழ்த்து விட்டக்
காளையைப் போன்று கரைகடந்து ஓடுகிறது.
இரவெல்லாம் தூக்கமே இல்லை. நான்
விளையாடிய சிறப்பான சில தருணங்களும்,
மேகலாவின் தெத்துப்பல் சிரிப்பும் என்
உறக்கத்தை முற்றுலுமாய் சிதைத்துவிட்டது.
எட்டாம் வகுப்பு முழுவாண்டுத் தேர்வுக்கு சில
நாட்களே உள்ள நிலையில் பிரியாவிடை நிகழ்ச்சி
ஏற்பாடானது. குளிர்பாணங்களும்,
நொறுக்குத்தீணிகளுமாக விழா
வயிற்றுக்கு வாட்டமின்றி
தொடர்ந்தது.

மாணவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்
பரஸ்பர அன்பை காகித்தில்
எழுதிக்கொடுப்பது வழமை.
பல நண்பர்கள், நண்பிகள் எழுதித் தந்தனர் .
என் எதிர்பார்ப்பு மேகலா. கடைசி
பேருந்திற்காக ஆளரவமற்ற கும்மிருட்டு
நிறுத்ததில் நிற்பது போன்று தவித்து நின்றேன்.

யாரிடமோ எதையோ பேசி மிச்சம் வைத்தவாறு
படபடவென வந்தாள் மேகலா.

“ஏய் சொயம்பு என் நோட்டுல ஏதாவது
எழுதி தா” என்றாள்.
நான் எதிர்பார்த்தது நடந்துவிட்டது.
ஆறுதலடைந்தேன்.

“தா எழுதித்தாரேன். ப்டியே நீயும் எனக்கு எழுதி
தா” என்று என் கையிலிருந காகிதக்
கொத்தை அவளிடம் அளித்தேன்.
அவள் எழுதிக்கொண்டிருந்தாள்.
‘எல்லோருக்கும் எப்படி எழுதிக்
கொடுத்தேனோ அப்படியே எழுதலாமா,
அல்லது அவளின் மீதான ஈர்ப்பை இதன்மூலம்
தெரியப்படுத்தலாமா என சில விநாடி
பட்டிமன்றம் மனதிற்குள் வெகு சிறப்பாய்
நடைபெற்று ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தது.

“ஒரு நாளும் உனை மறவாத இனிதான வரம்
வேண்டும்
உறவாலும் உடல் உயிராலும் பிரியாத வரம்
வேண்டும் ”
என எழுதினேன். எஜமான் படம்
வெளியான நேரம் அது
என் காகிதக் கொத்தை என்னிடம்
கொடுத்தாள். திறந்து பார்த்தேன் .
“Best of luck”
என்றும் அன்புடன் மேகலா என்று
எழுதியிருந்தாள்.
அவளுக்கு நான் எழுதியதை அவளிடம்
கொடுத்தேன். அவள் திறந்து
பார்க்காமலே “வரேன்” என
சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டாள்.

“பார்க்காமலே சென்றுவிட்டாளே! எப்போது
பார்ப்பாள்? நிச்சயம் இரவாவது
பார்ப்பாள்.
சிறு சிறு தீவுகளை சுனாமிப் பேரலை சூழ்ந்ததைப்
போன்று மனதிற்குள் அவளே முழுவதுமாய்
ஆக்கிரமித்திருந்தாள்.

மறுநாள் வானம் எப்போது
வெளுக்குமென இரவு முழுக்க மனசு
ஏக்கத்தில் தவித்தது தூக்கத்தை
தொலைத்து.
மறுநாள் தார்சாலையில் வெள்ளை
சாயம் பூசியது போன்று சற்று அதிகமாகவே
பவுடரை பூசி பள்ளிக்கு சென்றேன். மகிழ்ச்சி,
பதட்டம், அசட்டுத்துணிவு, ஒருவேளை
நிராகரிக்கப்பட்டால்? என்ற கவலை என
அனைத்து உணர்ச்சிகளும்
ஆட்கொணர்வு மனுவளித்து என்னை
ஒரு வழியாக்கியது.
நான் எனது வகுப்பரை வாசலிலேயே நின்றேன்.
இன்று சற்று சீக்கிரமாகவே வந்துவிட்டேன்.

மாணவர்கள் ஓரிருவரே வந்திருந்தனர். அவள்
வருகைக்காய் வாடி நிற்கும் கொக்கைப்
போல நின்றுகொண்டிருந்தேன்.
ஒருவழியாக வந்தாள். அதே
ஆட்கொணர்வு தம்பட்டமடிக்கத்
துவங்கியது. என்னை நெருங்கிவிட்டாள்.
நான் அவளையே
வெறித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
இயல்பாய் ஒரு புன்னகையை உதிர்த்து என்னை
கடத்து சென்றாள்.
அந்த புன்னகையே எனக்கு புதையல் கிடைத்தது
போன்றதொரு மகிழ்ச்சியை தந்தது.

முழுவாண்டுத் தேர்வுக்கு ஓரிரு நாட்களே உள்ள
நிலையில் வகுப்பரையில் எப்போதுமே
படித்துக்கொண்டேயிருக்குமாறு
அனைத்து பாடப்பிரிவு ஆசிரியர்களும்
நிர்பந்தித்தனர்.
புத்தகத்தை மேசையில் வைத்துக்கொண்டு
கண்களை மேகலா மீது வைத்திருந்தேன்.

அவளும் என்னை அவ்வப்போது நிமிர்ந்து
பார்ப்பாள். நான் அவளையே பார்ப்பதை
அவள் நெறுங்கிய தோழியிடம் ஏதோ
செய்கையில் சுட்டுவாள்.
நானென்ன அதற்கெல்லாம்
அஞ்சிய ஆளா என்ன? என் பார்வை அவளை
விடுத்து மாறுபடாது ஆசிரியர்
கண்டுபிடிக்காத வாறே சாதுர்யமாக.
.

இவ்வாறே சுவாரஸ்யமாக
சென்றுகொண்டிருந்தது. தேர்வு
நாளும் வந்தது. அவளை படித்தேன். தேர்வில் ஏதோ
எழுதினேன்.

கடைசி நாள் சமூகவியல் பரீட்சை நடைபெற்றது.
நான் எழுதியும் எழுதாமலும் அவசர
அவசரமாக எழுதி தேர்வுத்தாளை
கண்காணிப்பாளரிடம் அளித்துவிட்டு
வெளியேறினேன்.

இன்று அவளிடம் எப்படியாவது முழுவதையும்
பேசிவிட வேண்டும் என்று தீர்மானித்திருந்தேன்.
அவள் வருகைக்காக பள்ளியின் முகப்பு
வாசலின் அருகேயுள்ள ஒரு வேப்ப மரத்தின் மீது
சாய்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தேன்.
பரீட்ச்சை

முடிந்ததாக பள்ளியின் மணி ஓசை
கூறியது.

வந்துகொண்டிருந்தனர். எனது
தோழர்கள் சிலர் எனக்கு கையசைத்த வாறே
சென்றுகொண்டிருந்தனர்.
ஓரிருவர் என்னை நோக்கி வந்தனர். அவர்களிடம்

“நீங்க போங்க நான் வரேன்” என்பது போல்
கையசைத்து சாமர்த்தியமாக நழுவினேன்.

தன் தோழி ஒருத்தியிடம் வினாத்தாளை காட்டி
ஏதோ பேசிக்கொண்டே நடந்து
வந்துகொண்டிருந்தாள் அதே
தெத்துப் பற்கள் மின்ன,
மென்மையான கண்கள்
கொஞ்ச. மரத்தில் சாய்ந்திருந்த
நான் அவளை பார்ந்ததும் எழுந்து ஒழுங்காக
நின்றேன்.

அங்கிருந்தே யதேச்சையாய் என்னைப்
பார்த்துவிட்டாள். அந்த சிரிப்பு இன்னும்
வசீகரமானது. அவள் என்னையே
பார்த்துக்கொண்டே வந்தாள்.
வாய் ஏதோ அவள் தோழியிடம்
பேசிக்கொண்டே இருந்தது.
என்னை நெருங்கினாள்.

“மேகலா…” அழைத்தேன் நான்.”.

“நீ போ நான் வாரேன்” என தன் தோழியிடம்
கூறிவிட்டு என்னிடம் வந்தாள்.

“சொல்லு சொயம்பு. பரிச்ச
எப்டி எழுதியிருக்கா?”

“ம்ம் ஏதோ எழுதிருக்கேன். ஒங்கிட்ட ஒண்ணு
பேசணும் ”

அவள் கண்களில் லேசான நாணம், இதழில்
லேசான துடிப்பு, முகம் லேசாக சிவந்ததிருந்தது.
“ம்ம் சொல்லு சொயம்பு”
எனக்கு பதட்டமோ, பயமோ எதுவுமே இல்லை.
எப்படியாவது சொல்லிவிட
வேண்டுமென்ற படபடப்பு மட்டுமே இருந்தது.

“நா ஃபேரவல் டே’யில உன் நோட்டுல எழுதி தந்தத
படிச்சியா?”

“ஆமா படிச்சேன்”

“ஒண்ணுமே சொல்லல…?”

“ம்ம்ம்… சொல்லியேன். அடுத்து எந்த
ஸ்கூல்ல படிக்க போறா?”

“நீ எங்க படிக்க போறா?”
பள்ளியின் பெயரைச்
சொன்னாள்.

“அப்ப நானும் அங்கதான் படிப்பேன்”

“நம்ம ஒம்போதாம் வகுப்புல சேந்தததும்
சொல்லியேன்”

“அது வரைக்கும் எப்டி தாக்குபிடிக்க போறேன்?”
சட்டென மனதிற்குள் வந்தது அதுதான்.

“சரி உன் வீடு எங்க இருக்கு?”

“எதுக்குலே?”

“இல்ல லீவுல எப்பயாவது வந்தா
பாக்கதான்”

“நான் லீவுல தூத்துக்குடிக்கு எங்க பாட்டி
வீட்டுக்கு போயிருவேன். லீவு முடிஞ்ச
பொறவுதான் வருவேன்”

“ம்ம்ம்… வா ஒனக்காக காத்துட்டே
இருப்பேன்………..
லேசான ஒரு சிணுங்கள் சிரிப்பு.

“சரி வீட்ல தேடுவாவ நான் வாரேன் என்ன”

என்றவாறே என் பதிலுக்குக் காத்திராமல்
சென்றாள்.
போகும் போது அவ்வப்போது திரும்பித் திரும்பி
பார்த்தாள் அதே தெத்து பற்கள்
மின்னுகிறது, அந்த கண்கள் ஏதோ கவிதை
வாசிக்கிறது. என் வண்ணத்துப்பூச்சி என்
இதயத்தில் தன் சாயத்தை பூசிவிட்டு
செல்கிறது.
இரண்டு மாத விடுமுறையில் அப்பாவோடு
தோட்டத்திற்கு செல்வேன். அங்கே கள்ளிச்
செடிகள்தான் வேலிகள். அந்த கள்ளிச்
செடிகளிலெல்லாம் நாட்டுக்
கருவேலமர முள்ளெடுத்து அவள் பெயரை
கிறுக்கினேன். ஏறத்தாழ கிறுக்கனாகவே
ஆனேன்.
இரண்டு மாதத்தில் அவள் நினைவின்றி ஒரு
நாளில் ஒரு மணி நேரம் கூட நகராது.

ஒரு வழியாக பள்ளியை திறந்துவிட்டார்கள் .
ஒன்றாம் வகுப்பு முதலே விடுமுறை முடிந்து பள்ளி
திறக்கும் போது என் கரம் பிடித்து என் தந்தை
நடக்கும் போது சுடலை மாடனுக்கு கெடா
வெட்ட அழைத்து செல்வது போன்றே
எனக்கு தோன்றும். ஆனால் இன்று
இளவரசனுக்கு பதவிப்பிரமானம் செய்து
வைக்க அழைத்து செல்வது போன்ற ஒரு
உணர்வு.

பள்ளியில் சேர்ந்த அந்த கணம் முதல் என்
மேகலாவையே தேடினேன். என் வகுப்பில் அவள்
இல்லை. 9A, 9B, 9C என மூன்று பிரிவுகள் உண்டு.
ஒவ்வொன்றாய் தேடினேன். அவள்
இல்லை.

வாழ்கையில் முதன் முதலாய் இதயம்
கணத்தது. மறுநாள் தேடினேன். அவள்
வரவில்லை. இவ்வாறு ஒரு வாரம்
சென்றது. என் மேகலாவை மன்னிக்கவும்
மேகலாவை காணவில்லை.
அவள் தோழி 9C வகுப்பில் இருந்தாள். மதிய
உணவு வேளை ஒன்றில் அவளிடம் கேட்டேன்.
அப்போதுதான் “அவள் அந்த ஊர்
தபால்காரர் மகள் என்றும், அவருக்கு
இடமாற்றம் கிடைத்து வெளியூர்
சென்றுவிட்டதாகவும் கூறினாள்.
அணை மீறும் நீரைப்போன்று கட்டுப்படுத்த
இயலாமல் கண்ணீர் இமை மீறியது. அந்நேரம்
மட்டுமல்ல அன்று முதல் பல நாட்கள்.

ஏமாற்றத்தை தாங்கிக்கொள்ள
முடியாத வயது பாவம் என்ன
செய்யும்…?
மேலே போகும் எதுவும் கீழே விழும் என்பது நியூட்டனின்
விதி மட்டுமல்ல மனிதர்களின் தலைவிதியும்தான்
. நான் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன…
நினைவுகள் எப்போதுமே விநோதமானவை…
சில நேரங்களில் சிரித்த நாட்களை நினைத்து
அழவைக்கும், சில நேரங்களில் அழுத நாட்களை
நினைத்து சிரிக்க வைக்கும். அவை சுவடுகளாக
சுவையாகவும், சுமையாகவும் அவ்வப்போது
சிலிர்ப்பூட்டும்…

அன்புடன்

செ. இன்பா